Πάντα θυμάμαι τη γιαγιά μου ανασκουμπωμένη στην κουζίνα του παλιού σπιτιού μας να φτιάχνει ζυμάρι για τις πίτες της. Η σπεσιαλιτέ της ήταν η σπανακόπιτα – καθώς δεν την έκανε ενιαία αλλά άνοιγε μικρά φύλλα σε σχήμα μικρής πίτας τύπου τυρόπιτας.

Αναμνήσεις

Ο πατέρας μου ενθουσιαζόταν μ’ αυτές τις πίτες – το ίδιο και ‘μεις καθώς ήταν νόστιμες και μοσχομυριστές. Η διαδικασία ήταν κάπως περίπλοκη καθώς έπρεπε ν’ ανοίξεις φύλλο με το πλαστήρι – έτσι λεγόταν η μακριά ξύλινη βέργα που κυλούσες πάνω στο ζυμάρι για να λεπτήνει.

Η Σπανακόπιτα – με ή χωρίς τυρί είναι σήμερα προϊόν των φούρνων καθώς οι νοικοκυρές δεν πολυκαταγίνονται με το άνοιγμα του φύλλου, νομίζοντας το δύσκολη υπόθεση…
Και όμως δεν είναι δύσκολο Το μόνο που χρειάζεται σαν υλικά είναι σπανάκι, φρέσκο κρεμμυδάκι, άνιθος και φυσικά …αλεύρι.

Πίτα μια γευστική πρόταση φαγητού

Πίτα χωρίς αλεύρι δεν γίνεται όπως και ομελέτα χωρίς αυγά!

Γνωμικό

Για να ανοίξεις φύλλο χρειάζεσαι: 2 κούπες αλεύρι, λίγο αλάτι, μπαίκιν-πάουντερ (απαραιτήτως), λίγο λάδι 1/4 κούπας και η διαδικασία είναι η εξής:
Ρίχνεις το αλεύρι στο σκεύος όπου θα το ζυμώσεις καλύτερη είναι η πήλινη λεκάνη της Λαϊκής, το λάδι, το αλάτι, και αρχίζεις σιγά σιγά να προσθέτεις το νερό.
Ανακατεύεις να ενώσουν τα υλικά προσθέτοντας λίγο λίγο νερό ώσπου να γίνει μια μαλακή εύπλαστη μπάλα. Αποθέτεις στο ψυγείο τυλιγμένη με wrap, ώσπου να ετοιμάσεις τη γέμιση.
Ανοίγεις το σελοφάν με το ζυμάρι και το χωρίζεις σε όσα φύλλα θέλεις να έχεις π.χ. για τη Σπανακόπιτα σε σχετικά μικρό ορθογώνιο ταψί χρειάζονται τέσσερις μπάλες. Αφού το χωρίσεις ανοίγεις με τον πλάστη ένα ένα τα φύλλα με τη σειρά στρώνοντας δύο στην κάτω επιφάνεια προσθέτεις τη γέμιση, σκεπάζεις με τα άλλα δύο φύλλα έχοντας πάντα λαδώσει ελαφρά τη κάθε σειρά.
Ψήνεις στους 180ο με αέρα ώσπου να ξανθύνουν τα φύλλα και να μυρίσει το σπανάκι με τα υπόλοιπα υλικά.

Εν ολίγοις σαν συμπέρασμα
Αυτή είναι η διαδικασία λοιπόν δύσκολη; όχι και τόσο… Μια απόφαση χρειάζεται μόνο και το αποτέλεσμα θα είναι μια χορταστική νόστιμη πίτα!