Τάσος Λειβαδίτης

Συχνὰ τη νύχτα, χωρὶς να το καταλάβω, έφτανα σε μια άλλη πόλη, δεν υπήρχε παρὰ μόνο ένας γέρος, που ονειρευόταν κάποτε να γίνει μουσικός, και τώρα καθόταν μισόγυμνος μες στη βροχὴ – 
με το σακάκι του είχε σκεπάσει πάνω στα γόνατα του ένα παλιό, φανταστικὸ βιολί, 
«το ακούς;» μου λέει, «ναι, του λέω, πάντα το άκουγα»,
ενώ στο βάθος του δρόμου το άγαλμα διηγόταν στα πουλιὰ το αληθινὸ ταξίδι.

Τάσος Λειβαδίτης, «Ο μουσικός», απὸ τὴ συλλογὴ Νυχτερινὸς επισκέπτης (1972), ενότητα, Διασπορά, Τόμος 2 της τρίτομης έκδοσης του Κέδρου, σελίδα 40 

Εκεί στο βάθος του σπιτιού το άγαλμα διηγόταν στα πουλιά αληθινό ταξίδι

Τάσος Λειβαδίτης (1921-1988)

Ήμουν στον οδό των ποιητών, η οδός Γρηγορίου Λαμπράκη. Μια μέρα υπέροχη ήταν, κάθισα στο παγκάκι με τους στίχους. Κάτω στην πλακόστρωση σε γυαλιστερές, ωραίες πλάκες χαραγμένοι οι στίχοι των ποιητών. Ήταν κι αυτοί του Τάσου Λειβαδίτη με το άγαλμα. Πάντα μ’ άρεσαν τα αγάλματα έτσι σημείωσα τους στίχους του περίφημου ποιητή μας Τάσου Λειβαδίτη στο μπλοκάκι. Ο “δρόμος” του στίχου γίνεται πιο προσωπικός αν σκεφτείς το “σπίτι”.

Ημερολόγιο διαδρομών – Οδός των Ποιητών (πάνω μεριά) Γλυφάδα

Μίμης Πλέσσας

Επιτυχημένος μουσικοσυνθέτης, πιανίστας με μουσική παρουσία (επένδυση) σε 100 και πλέον ταινίες). Τέλειωσε τη Λεόντειο στη Νέα Σμύρνη, στη συνέχεια πήγε στη Σχολή Χημικών στο Πανεπιστήμιο Αθήνας, ακολούθως στις ΗΠΑ όπου έκανε την εξειδίκευση ως χημικός. Εντέλει όμως τον κέρδισε η μουσική όπου αφοσιώθηκε στο πιάνο και τη σύνθεση. Τραγούδια του ερμήνευσαν γνωστοί Έλληνες τραγουδιστές σε στίχους ως επί το πλείστον του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Υπήρξε ο εμπνευστής της ίδρυσης πάνω από Ραφήνα – Πικέρμι στους δύο λόφους της περιοχής, της συνοικίας Καλλιτεχνούπολη όπου αγόρασαν οικόπεδα μουσικοί της ΕΡΤ κ.ά. (γ. Αθήνα, 1924 ~ Αθήνα, 2024)

Το Άγαλμα L.P. Ο Δρόμος 1999 – Είδος ρυθμού Ζεϊμπέκικο

Χθες μεσάνυχτα και κάτι κατηφόρισα
στη μικρή τη πλατεϊτσα που σε γνώρισα
Ένα άγαλμα που μ’ είδε με θυμήθηκε
και τον πόνο μου ν’ ακούσει δεν αρνήθηκε

“Το Άγαλμα” συνέχεια

Και του μίλησα για σένα και για μένανε
και τα μάτια του βουρκώναν και όλο κλαίγανε
Του ’πα για το φέρσιμό σου και για τα άλλα σου
τα ασυγχώρητα τα λάθη τα μεγάλα σου

Κι ύστερα με πιάσαν θεέ μου κάτι κλάματα
που με βρήκανε κουρέλι τα χαράματα
Με το άγαλμα ως το δρόμο προχωρήσαμε
μου εσκούπισε τα μάτια και χωρίσαμε

(Γράφτηκε εμπνευσμένο στην Πλατεία Κυριακού σημερινή Βικτωρίας όπου έμενε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και το άγαλμα κοσμούσε την πλατεία στο κέντρο της) 💟 περισσότερα [Στη γειτονιά του μυστηριώδους αγάλματος] εδώ