Οι γιορτές τέλειωσαν…

Τέλειωσαν και οι γιορτές με τη τελετή των Θεοφανείων όπου ρίχνουν το σταυρό στη θάλασσα σε όλο τον κόσμο στα παγωμένα νερά. Οι βουτηχτές τολμηροί άνθρωποι πέφτουν στα κρύα μάλλον παγωμένα νερά σε ποτάμια, λίμνες και ορμούν να βρουν το σταυρό και ανασηκώνονται κρατώντας στο χέρι το τρόπαιο τους με δύναμη τινάζοντας τα νερά. Κινήσαμε για μια βόλτα το απόγευμα στο εξοχικό μέρος που συνηθίζουμε με τη θαλπωρή και τη φιλική εξυπηρέτηση. Στη διαδρομή έπαιζε το cd με τραγούδια των 80’s – προσφορά πριν από χρόνια της Real news.

– “Πως φωνάζει αυτή” έλεγα, “δεν αντέχεται” – αν και το τραγούδι ήταν ρυθμικό με λόγια που αποτυπώνονταν στο νου: “καμιά δεν θα σ’ αγαπήσει όπως εγώ” φώναζε με πάθος και οδυνηρή απελπισία. Έψαξα στο εξώφυλλο του cd, ήταν η Melissa Etheridge.

Στο κέντρο παράγγειλα αρχικά γρανίτα μάνγκο που δεν είχαν αυτό το φρούτο και κατόπιν το μπανοφί (banoffee) που ήθελα να δοκιμάσω. Έφθασε ένα βαθύ πολυτελές πιάτο με μεγάλο κουτάλι και μέσα ήταν το γλυκό που ξάφνιαζε με το στρογγυλό μέγεθος του, καλυμμένο με άσπρη κρέμα σαντιγί, με καραμέλα σε κλωστές και στη βάση μπισκοτάκια digestive και όχι oreo όπως έγραφε ο κατάλογος, θρυμματισμένα. Μια οπτική απόλαυση και η γεύση – το ίδιο καλή αλλά ελλειπής καθώς δεν είχε στρώση σοκολάτας και καραμέλας. Ήταν το μπανοφί της τεμπέλας, αλλά της πολύ προκομμένης τεμπέλας!

Τα φωτάκια παντού, μαρτυρούσαν την εορταστική ατμόσφαιρα των ημερών που έφθαναν πια στο τέλος τους. Η βραδιά έκλεισε με την επιστροφή μέσα από τα στολισμένα με μπλε φωτάκια δένδρα, το εορταστικό μεγάλο δένδρο στην πλατεία όρθιο ακόμη, χαιρετούσε αγέρωχα τους διερχόμενους, παιδάκια σε πατίνια που έτρεχαν πάνω κάτω με στολισμένα τα μαλλιά τους τα κοριτσάκια, με διαδήματα αστραφτερά.


Στο σπίτι ένα απλό δείπνο, έφαγα ελάχιστα λόγω του γλυκού πιο πριν, και μετά μια ταινία “That Summer” με κάτι κοριτσάκια πάλι, σ’ ένα κάμπιγκ κοντά σε μια λίμνη όπου έκαναν τρέλες στη γύρω περιοχή με τα δάση, και πήγαιναν στα πάρτι των μεγάλων όπου παραφυλούσαν τι έλεγαν και σχολίαζαν μεταξύ τους μαλώνοντας συνέχεια.

Όλα τελειώνουν και πάντα μένει η έλλειψη – σαν μια πικρή γεύση του τέλους και για κάτι που έλειπε για ακόμη μια φορά…